Ги гледате сите јазици горе? Ние го преведуваме Global Voices за да ги направиме дветските граѓански приказни достапни за сите

Дознај повеќе за преводите од Lingua  »

Улиците во Париз ми се познати исто колку и улиците во Бејрут

Meme widely shared in solidarity with the victims of the Paris attacks.

Мемиња широко споделувани во знак на солидарност за жртвите од нападите во Париз.

Доаѓам од привилегирано франкофонско општество во Либан. Ова значи дека секогаш ја гледав Франција како мој втор дом. Улиците во Париз ми се познати исто колку и улиците во Бејрут. Пред неколку дена бев во Париз.

Тоа беа две ужасни ноќи на насилство. Во првата ноќ беа одземени 40 животи во Бејрут, а во втората 120 животи, чиј број се уште се брои во Париз.

Ми изгледа дека на светот не му е толку важно за смртта на моите луѓе во Бејрут, колку за смртта на моите луѓе во Париз.

Ние немаме копче за „безбедност“ на Facebook. Ние не добиваме полноќни изјави од најмоќните луѓе и милионите корисници.

Ние не ги менуваме политиките кои ќе влијаат врз животот на безбројните невини бегалци.

Ова не може да биде појасно.

Не го зборувам ова од бес, туку од тага.

Тешко е да сфатиме дека за се она што беше кажано, за сите прогресивни реторики кои што успеавме да ги создадеме како навидум обединет човечки глас, повеќето од членовите на овие љубопитни видови се уште се ифрлени од доминантните грижи на светот.

И знам дека преку „свет“, мислам на исфрлање на повеќето работи од светот. Бидејќи, така се создава моќта во светот.

Не ми е гајле.

Моето тело не му е важно на „светот“.

Ако умрам, нема да има никаква разлика.

Повторно, ова не го кажувам од бес.

Оваа реченица е само факт, политички и точен, но и покрај тоа е факт.

Можеби треба да чувствувам некоја лутина во себе, но многу сум уморен. Тешко е тоа да се сфати.

Знам дека сум доволно среќен дека кога ќе умрам, ќе ме паметат пријателите и моите сакани. Можеби мојот блог и присуството на интернет ќе собере некои мисли од луѓето низ светот. Тоа е убавината на интернетот, а некои не можат дури и тоа да си го дозволат.

Никогаш како сега не разбрав што сакаше да каже Та-Нехиси Коутс кога пишуваше за црните тела во Америка. (Линкот води кон страна на англиски јазик) Мислам дека има приказна која треба да се раскаже и за арапското тело. Домородното американско тело. Локалното тело. Латино-американското тело. Индијанското тело. Курдското тело. Пакистанското тело. Кинеското тело. И многу други тела.

Човечкото тело не е едно. Секако дека до сега требаше да се чувствува како едно. Можеби тоа е само илузија. Но, можеби е илузија вредна да се зачува, бидејќи без тој блед копнеж за еднаквост на некој дел од телото, не сум сигурен во каков свет ќе живеевме сега.

Некои тела се глобални, но повеќето се останати локални, регионални, „етнички“.

Моите мисли се со сите жртви од ужасните напади и со сите оние кои патат од сериозна дескриминација како резултат од дејствата поради неколку масивни убиства и општиот неуспех на човечката имагинација да се види себеси како обединето јадро.

Мојата единствена надеж е дека ќе бидиме доволно силни да го промениме одговорот, кој го замислиле овие криминалци од спротивната страна. Сакам да сум доволно оптимист за да кажам дека се движиме таму, без разлика каде е тоа „таму“.

Мора да зборуваме за овие работи. Мора да зборуваме за расите. Едноставно мораме.

Започни ја конверзацијата

Автори, ве молиме Најава »

Насоки

  • Сите коментари се модерирани. Не го поставувајте вашиот коментар повеќе од еднаш, бидејќи може да биде идентификуван како спам.
  • Ве молиме однесувајте се кон другите со почит. Коментарите кои содржат омраза, непристојност и лични напади нема да бидат одобрени.