Ги гледате сите јазици горе? Ние го преведуваме Global Voices за да ги направиме дветските граѓански приказни достапни за сите

Дознај повеќе за преводите од Lingua  »

Кревајќи го гласот против стигмата од ментални заболувања на Карибите

A depiction of how depression feels, taken from the Depression/The Blues flickr page; used under a CC BY-NC 2.0 license.

Приказ на чувството на депресија, превземено од Depression/The Blues фликер страницата; користено со CC BY-NC 2.0 дозвола.

Наводното самоубиство на Американскиот комедијант Робин Вилијамс поттикна дискусија за депресијата и другите форми на ментални заболувања во блогосферата на Карибите. Трагедијата инспирираше многу блогери да ги споделат нивните искуства, како начин на подигање на свесноста и помагање на другите.

Менталните заболувања веќе подолго време се сметаат за табу тема на Карибите. Колонизаторскиот модел на психијатриски третман, кој едноставно значи прогонување на ментално заболени лица во „лудници“, го отежнува проблемот. Многу од карипските установи за ментално здравје изградени во средината на 1800тите—повеќе како затвори отколку засолништа—сè уште функционираат и денес. Тоа се места каде многу болни луѓе се затворени и изолирани од остатокот од општеството, како јавноста не би морала да се соочи со прашањето за менталните болести.

Дури и како начин за „единствен излез“, јавноста на Карибите не оправдува самоубиство, особено низ религиска призма. Сепак, ставовите за менталните заболувања се менуваат постепено, со зголеменото инвестирањето на разни локални влади во установи за ментално здравје. Јамајканскиот блогер Бјанка Велдс започна проект во кој бара од нејзините сонародници да ги споделат нивните искуства со менталните заболувања, како начин за напаѓање на стигмата со која се поврзани:

Ми требаат Јамајканци кои сакаат јавно да ја споделат нивната приказна за ментално здравје. Споделете ги вашите контакт информации за да учествувате во проектот https://t.co/kv75qWFYE0

Јамајканскиот писател Брендон Олвуд, кој е на студии во Канада, напиша долг есеј за неговите искуства во справувањето со депресијата и анксиозноста:

Првиот пат кога пробав да се самоубијам, имав 15 год. Се надвиснав од прозорецот од мојата училница во V одделение, но ме повлекоа назад некои од моите соученици — што потоа правеа многу шеги на сметка на тој дебакл. Неколку недели подоцна, несмасно се обидов да проголтам поголема количина таблети – Excedrin Extra Strength поточно. Имав големи стомачни болки потоа, но смртта (за жал) не беше ниту близу.

Олвуд забележува дека често депресијата се смета за заболување помеѓу побогатите луѓе (за многу од нив се користи терминот „кафеав тен“ во Јамајка поради нивната посветла боја на кожа), иако се разбира дека и посиромашните луѓе страдаат од оваа болест. Тој исто така расправа дека застарениот образовен систем во Јамајка става непотребен притисок врз младите, со тоа влошувајќи го проблемот:

Мораме да почнеме да ги ‘од-бојадисуваме’ менталните заболувања во Јамајка. Иронично, менталните заболувања како што е депресијата и анксиозноста се поверојатни кај луѓе кои се (по?)сиромашни и по обесправени во општеството. Можеби е време да се запрашаме зошто сите денови, настани, маршови, за ментални заболувања се навидум поддржани од истиот тип луѓе —‘кафеави’ и ‘побогати’ […] Зошто е толку висока цената за добивање помош за ментални заболувања. Која е причината што нема системи за поддршка во основните и средните училишта за да помогнат на учениците да се справуваат со секогаш растечкиот притисок на архаичен тестовно-центричен образовен систем заедно со мноштвото други проблеми кои имаат огромно влијание врз нив.

Постот на Олвуд, кој е на моменти многу интимен, наиде на силен одзив онлајн. Во еден, можеби нај-поттикнувачкиот пасус, тој го повикува општеството да почне посериозно да ги сфаќа менталните заболувања.

Одземањето на сопствениот живот не е тривијално прашање. Тоа е нешто за кое луѓето обично некое време размислуваат пред да се обидат. Во мојот случај, кога се обидов да се обесам од „pull-up” шипката за вежбање во мојата соба пред 5 недели, не мислев на себе, туку на моите пријатели и роднини. Си помислив дека ќе им направам услуга доколку ги оставам со споменот на добар пријател, наместо да се соочуваат со оваа темна и ужасна личност која мислев дека сум станал. Се почуствувам како да удрив во ѕид во мојот приватен живот со финански и образовни проблеми, и бев апсолутно изморен од тоа да бидам товар на универзумот. За мене тоа беше несебична мисла, херојски чин, и дури сега кога сум на лекување од депресија, сеуште жалам што сум превисок за јамката да си ја завршеше работата.

Ова не е повик за владата; ова е повик за сите нас сериозно да ги погледнеме нашите ставови кон менталните заболувања. Како ги поддржуваме нашите деца, браќа и сестри, родители, пријатели и колеги кои се засегнати од спектарот на ментални болести. Тоа е за нас, како народ, да бидеме по-отворени кон идејата дека понекогаш всушност и ни треба помош и дека ‘помош’ не е секогаш случај на културен империјализам или ‘луксуз’. Ова е отворен повик, за секој кој сака (посакува) да биде подобар човек, да разбере дека луѓето кои се борат со менталните заболувања имаат потреба од поддршка и љубов.

 На Твитер, блогерите беа со пофалби до Олдвуд за неговата отвореност: 

Ти веројатно уште не знаеш колку многу ова ќе направи за огромен број луѓе . Само едно фала не е доволно.

Слушајќи го @brandonallwood како зборува за неговите искуства со депресијата и самоубиството на национално ниво е ..вау. Твојата сила е неограничена. Те сакам.

Во весникот Jamaica Journal, Кејт Шапел говореше од перспективата на член на семејство со ментално болен, споделувајќи ја приказната за нејзината борба да се носи со болеста на нејзината сестра и нејзините обиди за самоубиство:

Не можеш едноставно да развеселиш некој кој е под тешки напади на сериозни ментални заболувања. Тоа што најмногу ми ја повреди душата е колку безживотни се чинеа нејзините очи. Колку духовно празно беше нејзиното тело. Колку рамно звучеше нејзиниот глас. Во тие моменти, кога моите очи ќе се сретнеа со нејзините, безживотни, две емоции се движеа низ мене: ужас и бес. ‘Зошто едноставно не можеш да се чувствуваш подобро?’ Врескав одвнатре. ‘Зошто не можеш да се истушираш или да прошеташ? Дали животот е навистина толку лош?’ Се разбира, никогаш не и го кажав ова, и никогаш вистински не го мислев.

Шапел на крајот сепак се помири со состојбата на нејзината сестра:

Научив да ја сакам. Научив да ја прифатам како што беше, како и моите стравови и паника, двете работи кои ги поттикнаа моите брутални осудувања. Научив како да сакам личност чиј дух е толку опаднат што едвај може да се грижи за своите физиолошки потреби. Научив за лојалност пожртвуваност и избор. И научив за благодарност. Секој ден што ќе го преживееше, бев благодарна. Покрај тоа,научив да ги ценам луѓето околу мене, од оние кои ми се драги, до непознатите на улица.

Таа заклучува:

Како човечки суштества, повеќето од нас имаат природна аверзија кон дискутирање на таква мистериозна, нелогична активност како одземање на сопствениот живот. Ние инстинктивно тежнееме да се зачуваме себеси по секоја цена, па кога друг човек не се однесува во согласност со овој основен нагон, тоа предизвикува страв и збунетост. Но ова е токму причината зошто треба да обрнеме внимание на оваа реалност: болката не мора да биде издржана самостојно, и укинувањето на самотничката борба би можело да превенира некои загуби. Нашето општество е неуморно во обидите за искоренување на физичката болка; треба истото да го правиме и за менталната.

Храбрите блогери како Олвуд и Шапел се надеваат дека поголемиот број луѓе кои ги споделуваат нивните приказни за ментални заболувања ќе помогне во де-стигматизирање на проблемот, реформирање на ставовите на јавноста кои се на многу начини штетни за менталното здравје. Ако луѓето научат да зборуваат по-отворено за депресијата и другите заболувања, тие ќе видат дека спасуваат животи.

Причина број еден за самоубиства е не-третираната депресија. Депресијата е излечива и самоубиството може да се спречи. Можете да добиете помош од доверливи линии за помош на луѓе во емоционална криза и самоубиства. Посетете Befrienders.org да пронајдете линија за помош и превенција од самоубиство во вашата држава.

Започни ја конверзацијата

Автори, ве молиме Најава »

Насоки

  • Сите коментари се модерирани. Не го поставувајте вашиот коментар повеќе од еднаш, бидејќи може да биде идентификуван како спам.
  • Ве молиме однесувајте се кон другите со почит. Коментарите кои содржат омраза, непристојност и лични напади нема да бидат одобрени.